پکیج چیست به زبان ساده؟ npm، pip، package.json و node_modules

۲۸ آبان ۱۴۰۵ · ۱۸:۵۴ دقیقه

فصل‌های ویدیو

درباره‌ی این ویدیو

یه سرور ساده خواستین و ۶۵ پکیج نصب شد؟ پروژه روی کامپیوتر دوستتون خطا داد؟ ایجنت اسمی نوشت که وجود نداره؟ ریشهٔ هر سه: پکیج‌ها.توی این ویدیو package.json رو مثل لیست خرید می‌خونین، node_modules و نسخه‌ها رو می‌فهمین، و یه چک ۳۰ ثانیه‌ای قبل از نصب یاد می‌گیرین.

پکیج چیست به زبان ساده؟ یه تیکه کد آماده که یه نفر دیگه نوشته، و ایجنت به جای نوشتن از صفر برش می‌داره. اگه با Claude Code، Codex یا Antigravity اپ می‌سازین، این آموزش قدم به قدم نشون می‌ده: npm چیست، PyPI و pip چی‌ان و npm install دقیقاً چیکار می‌کنه؛ خوندن package.json و فرق dependencies و devDependencies؛ چرا node_modules انقدر سنگینه و چرا نباید توی Git بره؛ Semantic Versioning و سه عدد یه نسخه؛ علامت ^ (caret) و ~ (tilde)؛ package-lock.json و npm ci؛ دو خطای رایج Cannot find module و ERESOLVE؛ محیط مجازی پایتون (venv)، requirements.txt و pip freeze؛ npm audit و اینکه چرا --force خطرناکه؛ پکیج تقلبی (typosquatting) و دستوری که موقع نصب خودش اجرا می‌شه؛ پکیجی که هوش مصنوعی از خودش می‌سازه (slopsquatting)؛ و آخرش چک قبل از نصب: چهار سؤال قبل از هر پکیجی که ایجنت پیشنهاد می‌ده. هر عددی که توی ویدیو با برچسب «تست‌شده» می‌بینین روی همین کامپیوتر اجرا شد: express با ۶۵ پکیج اومد، یه express قدیمی ۷ آسیب‌پذیری داشت و npm audit fix صفرش کرد، و از شش اسم ساختگی که یه ایجنت ممکنه پیشنهاد بده، پنج تاش اصلاً توی npm نبود.

این ویدیو قسمت هشتم سری «آموزش‌های پایه برای وایب‌کدینگ» هستش، بعد از وایب‌کدینگ چیه، Git، ترمینال، API، وب‌اپ، HTTP، JSON و دیتابیس.

قسمت قبل، دیتابیس (انبار رستوران، و ستون تاریخی که Day.js این قسمت روش کار می‌کنه): https://youtu.be/TNsyuu9sLYIقسمت JSON (اولین بار package.json رو اونجا دیدیم): https://youtu.be/C52WSNhmiasقسمت Git (همون gitignore و commit): https://youtu.be/dpTdYVmfpIMپلی‌لیست آموزش‌های پایه برای وایب‌کدینگ: https://www.youtube.com/playlist?list=PLSLBX8B5NOcI

سؤالی دارین؟ همین الان توی کامنت‌ها بپرسین.اگه این ویدیو به کارتون اومد لایک کنین، کانال رو سابسکرایب کنین و برای دوستاتون هم بفرستین که اونا هم یاد بگیرن.

Mr MP | هوش مصنوعی و کسب‌وکارhttps://mrmp.pro

اعتبار لوگوها:npm is a registered trademark of npm, Inc."Python" and the Python logos are trademarks or registered trademarks of the Python Software Foundation.GitHub is a trademark of GitHub, Inc. Git and the Git logo are trademarks of Software Freedom Conservancy.Next.js is a trademark of Vercel, Inc. React is a trademark of Meta Platforms, Inc.Claude Code, Codex, Antigravity, PyPI, Day.js, Express, Yarn, pnpm, Hugging Face and Alibaba are trademarks of their owners, shown only to name their products.

#npm #pip #وایب_کدینگ

متن کامل ویدیو

نمایش

تا حالا براتون پیش اومده که یه چیزِ ساده از ایجنت (Agent) بخواین، و ببینین پروژه یهو پر از چیزهاییه که اصلاً نمی‌دونین از کجا اومدن؟ به ایجنت می‌گین: «به اپلیکیشنِ لیستِ کارها، یه سرورِ ساده اضافه کن». یه دستور توی ترمینال (Terminal: جای تایپ دستور) اجرا می‌کنه، و یه لحظه بعد نوشته: شصت و پنج پکیج (Package) اضافه شد. شما فقط یه چیز خواسته بودین. یا پروژه روی کامپیوترِ خودتون کار می‌کنه، ولی دوستتون از گیت هاب (GitHub) برش می‌داره، و اولین چیزی که می‌بینه، یه خطاست.

یا از همه بدتر: ایجنت اسمِ پکیجی رو می‌نویسه که اصلاً وجود نداره؛ و یه نفر، دقیقاً با همون اسم، یه پکیجِ تقلبی گذاشته. هر سه تا از یه جا میان: پکیج‌ها؛ تیکه‌های کدِ آماده‌ای که ایجنت به پروژه اضافه می‌کنه. تا آخرِ همین ویدیو بهتون قول می‌دم: می‌فهمین پکیج چیه و از کجا میاد؛ فایلِ package.json رو مثلِ یه لیستِ خرید می‌خونین؛ می‌فهمین چرا پوشهٔ نود ماژولز (node_modules) انقدر سنگینه، و چرا نباید بره توی Git؛ از سه تا عددِ یه نسخه سر درمیارین؛ همین‌ها رو توی پایتون (Python: یه زبان برنامه‌نویسی) هم می‌بینین؛ و آخرِ ویدیو، یه چکِ سی‌ثانیه‌ای نشونتون می‌دم، که قبل از نصبِ هر پکیجی که ایجنت پیشنهاد داد، انجامش بدین.

بریم که شروع کنیم!

قسمتِ قبل، رفتیم توی انبارِ رستوران. این قسمت، می‌ریم توی آشپزخونه، و می‌بینیم موادِ آماده‌ش از کجا میاد؛ همون پکیج‌ها، و همون package.json که توی قسمتِ جیسون (JSON) دیدیم. کلاد کد (Claude Code) و کدکس (Codex) دستورهاشون رو توی ترمینال اجرا می‌کنن، و ایجنتِ آنتی‌گرویتی (Antigravity: ابزار گوگل) هم دستورهاش رو توی ترمینال اجرا می‌کنه؛ و وقتی براتون اپ می‌سازن، خیلی وقتا یکی از اولین دستورها، نصبِ پکیجه. اگه بدونین چی نصب می‌شه و از کجا، هم خطاها رو زودتر می‌فهمین، هم جلوی پکیج‌های تقلبی رو می‌گیرین.

اول ببینیم پکیج اصلاً چیه. اپلیکیشنِ لیستِ کارها، برای هر کار یه تاریخِ سررسید داره؛ همون ستونِ تاریخی که قسمتِ قبل اضافه کردیم. حالا می‌خواین به جای یه تاریخِ خشک، کنارِ کار بنویسه: «در سه روز». می‌شه این رو از صفر نوشت، با حسابِ روزها و ماه‌ها و زبون‌ها؛ ولی یه نفر قبلاً نوشته، تست کرده، و گذاشته که همه استفاده کنن. به این تیکه کدِ آماده، که یه نفرِ دیگه نوشته و شما فقط برش می‌دارین، می‌گن پکیج. مثلِ آشپزخونهٔ رستوران، که خمیر و سس رو همیشه از صفر درست نمی‌کنه؛ یه جعبهٔ آماده می‌خره، با یه برچسب و یه اسم.

برای همین تاریخ، یه پکیج هست به اسمِ Day.js. ما نصبش کردیم: یه جعبه اومد، و اپ نوشت: «در سه روز». پکیجی که پروژه بدونش کار نمی‌کنه، بهش می‌گن وابستگیِ پروژه. ایجنت هم هر جا یه کارِ رایج می‌بینه، مثلِ تاریخ، فرم، یا حرف زدن با سرور، به جای نوشتن، یه پکیج برمی‌داره. پس خیلی از کدِ اپِ شما رو، نه شما نوشتین، نه ایجنت؛ و این خوبه، به شرطی که بدونین چی برداشته شده. این جعبه‌ها از کجا میان؟ از یه بازارِ خیلی بزرگ. برای JavaScript، اسمِ این بازار ان‌پی‌ام (npm) هست؛ مستنداتِ خودش می‌گه بزرگ‌ترین مخزنِ نرم‌افزارِ دنیاست.

برای پایتون، بازار اسمش PyPI هست، که تا نوامبرِ دو هزار و بیست و شش، بیشتر از نهصد هزار پروژه داره. هر کسی می‌تونه توی این بازارها جعبه بذاره. این قوتشونه؛ و آخرِ ویدیو می‌بینیم که خطرشون هم هست. یه خریدار هم هست، که با یه دستور می‌ره بازار، جعبه رو میاره، و توی پروژه می‌چینه. برای JavaScript، اسمِ خریدار هم ان‌پی‌ام هست؛ برای پایتون، pip. همون مدیرِ بسته که قسمتِ ترمینال دیدیم. yarn و pnpm هم خریدارهای دیگه‌ای‌ان، از همون بازارِ ان‌پی‌ام. وقتی ایجنت می‌نویسه npm install و اسمِ یه پکیج، سه تا اتفاق می‌افته: جعبه از بازار دانلود می‌شه؛ توی یه پوشه به اسمِ نود ماژولز باز می‌شه؛ و اسمش توی فایلِ package.json نوشته می‌شه.

اول، همین فایل. یادتونه قسمتِ جیسون گفتیم اسمِ پروژه و ابزارهاش توشه؟ این فایل، لیستِ خریدِ پروژه‌ست؛ همون فرمِ جیسون، با چند تا خونه. بالاش، اسمِ پروژه و نسخه‌ش. بعد یه خونه به اسمِ scripts: دستورهای کوتاهِ پروژه؛ همون npm run dev که توی قسمت‌های قبل می‌دیدین، از همین‌جا میاد. و مهم‌تر از همه، dependencies: جعبه‌هایی که اپ بدونشون کار نمی‌کنه، هر کدوم با اسم و نسخه. توی لیستِ ما: Day.js، و express. یه خونهٔ دیگه هم ممکنه ببینین: devDependencies. ابزارهایی که فقط موقعِ ساختن لازمن، مثلِ ابزارِ تست؛ مثلِ چاقو و ترازوی آشپزخونه، که توی بشقابِ مشتری نمی‌رن.

پس هر وقت ایجنت گفت «یه پکیج اضافه کردم»، یه نگاه به همین فایل بندازین، و ازش بخواین بگه هر کدوم از این اسم‌ها برای چیه. اگه دلیلِ یکی از اینا رو نمی‌دونه، بپرسین که اصلاً لازمه یا نه. حالا قفسه: پوشهٔ نود ماژولز. اینجا خریدار جعبه‌ها رو باز می‌کنه و می‌چینه. ولی یه چیزِ عجیب: Day.js یه جعبه بود. وقتی برای آشپزخونهٔ اپ، یعنی backend، یه پکیجِ معروف به اسمِ express نصب کردیم، شصت و پنج تا جعبه اومد. چرا؟ چون خودِ express هم از پکیج‌های دیگه ساخته شده، و اون‌ها هم از پکیج‌های دیگه.

جعبه توی جعبه. بهشون می‌گن وابستگی‌های (Dependency) غیرمستقیم: چیزهایی که شما نخواستین، ولی چیزی که خواستین، لازمشون داره. روی همین کامپیوتر شمردیم: با همین دو تا پکیج، شصت و شش پکیج، و هزار و سی و شش فایل. و برای یه اپِ وبِ معمولی، با Next.js و react، پکیج‌ها کمتر بودن، بیست و سه تا؛ ولی بیشتر از ده هزار فایل، و نزدیکِ سیصد و پنجاه مگابایت. برای همین، نود ماژولز نباید بره توی Git یا گیت هاب. همون فایلِ .gitignore که قسمتِ Git دیدیم، اسمِ این پوشه رو داره.

لازم هم نیست بره: هر کسی پروژه رو برداره، با یه npm install، کلِ قفسه رو از روی لیست، دوباره می‌چینه. و اگه یه روز پروژه عجیب رفتار کرد، پاک کردنِ این پوشه و نصبِ دوباره، یکی از اولین راه‌هاست. روی برچسبِ هر جعبه یه شماره هست؛ مثلاً express نسخهٔ پنج، نقطه، سه، نقطه، صفر. این سه تا عدد، هر کدوم یه معنی داره، طبقِ یه قرارِ رایج به اسمِ نسخه‌گذاری معنایی (Semantic Versioning). عددِ آخر، تعمیر: یه ایراد درست شده، و چیزِ دیگه‌ای عوض نشده. عددِ وسط، قابلیتِ تازه: یه چیزی اضافه شده، ولی هر چی قبلاً کار می‌کرد، هنوز کار می‌کنه.

و عددِ اول، تغییرِ بزرگ: یه چیزی عوض شده که ممکنه کدِ قبلیِ شما رو خراب کنه. توی آشپزخونه یعنی: دستورِ پختِ این جعبه عوض شده. پس رفتن از چهار نقطه هفده، به چهار نقطه بیست و دو، معمولاً بی‌دردسره؛ ولی از چهار به پنج، یعنی یه نفر باید بخونه چی عوض شده. پس وقتی ایجنت گفت «نسخهٔ یه پکیج رو بردم بالا»، اول بپرسین: عددِ اولش هم عوض شد؟ حالا اون علامتِ کوچیکِ توی لیستِ خرید. جلوی نسخهٔ هر پکیج، معمولاً یه علامت شبیهِ کلاه هست، به اسمِ caret. معنیش: «همین جعبه، یا هر نسخهٔ تازه‌تری، تا وقتی عددِ اولش عوض نشده». ما امتحانش کردیم.

یه نسخهٔ قدیمیِ express رو نصب کردیم: چهار نقطه هفده نقطه یک. توی لیست نوشته شد: کلاه، چهار نقطه هفده نقطه یک. بعد از ان‌پی‌ام پرسیدیم این علامت تا کجا اجازه می‌ده. جواب: تا چهار نقطه بیست و دو نقطه سه؛ یعنی هجده تا نسخه. ولی نسخهٔ پنج، نه؛ چون عددِ اولش عوض شده. یه علامتِ دیگه هم هست، شبیهِ موج، به اسمِ tilde: فقط عددِ آخر اجازه داره بالا بره؛ برای همون express، فقط تا چهار نقطه هفده نقطه سه. و اگه هیچ علامتی نباشه، فقط همون یه نسخه. یعنی با همین یه لیست، دو نفر توی دو زمانِ مختلف، ممکنه دو تا نسخهٔ متفاوت بگیرن.

اینجاست که فاکتور به کار میاد. کنارِ لیستِ خرید، یه فایلِ دیگه هم هست: package-lock.json. اینو خودِ ان‌پی‌ام می‌نویسه. مثلِ فاکتورِ خرید: شمارهٔ دقیقِ هر جعبه‌ای که واقعاً اومد، حتی جعبه‌های توی جعبه، و اینکه از کجا اومدن. مستنداتِ ان‌پی‌ام می‌گه این فایل باید کنارِ پروژه commit بشه؛ تا هم‌تیمی‌ها، سرور، و هر نصبِ بعدی، دقیقاً همون جعبه‌ها رو بگیرن. پس اگه ایجنت این فایل رو پاک کرد، یا اسمش رو گذاشت توی .gitignore، جلوش رو بگیرین. yarn و pnpm هم فاکتورِ خودشون رو دارن، که اونم باید commit بشه.

برای نصبِ دقیقاً از روی فاکتور، یه دستورِ جدا هست: npm ci. لیست رو عوض نمی‌کنه؛ و اگه لیست و فاکتور با هم نخونن، به جای حدس زدن، خطا می‌ده. ما امتحانش کردیم: پوشهٔ نود ماژولز رو پاک کردیم، npm ci، و همون شصت و شش پکیج برگشت، با همون نسخه‌ها.

حالا دو تا خطای خیلی رایج، هر دو از همین لیست و قفسه. اول: پروژه رو از گیت هاب برمی‌دارین، اجراش می‌کنین، و می‌نویسه: Cannot find module، و اسمِ یه پکیج. یعنی قفسه خالیه؛ که طبیعیه، چون نود ماژولز توی Git نیست. راهش: npm install، یا npm ci. ما همینو امتحان کردیم: قبلش همین خطا، بعدش اپ بالا اومد. دوم: دو تا جعبه، دو تا نسخهٔ ناجور از یه جعبهٔ سوم می‌خوان. ما این رو هم ساختیم: react نسخهٔ هجده، کنارِ react-dom نسخهٔ نوزده. ان‌پی‌ام نوشت: unable to resolve dependency tree؛ یعنی نتونستم درختِ وابستگی‌ها رو جور کنم.

و تهِ پیامش، خودش پیشنهاد داد که با --force، یا --legacy-peer-deps، دوباره امتحان کنین؛ تا یه جور کردنِ «نادرست، و شاید خراب» قبول بشه. ممکنه ایجنت هم برای ساکت کردنِ خطا، همین رو بزنه. پس ازش بخواین اول بگه کدوم پکیج‌ها با هم نمی‌خونن، و نسخه‌هایی رو پیدا کنه که با هم جورن؛ نه اینکه فقط خطا رو ساکت کنه. پایتون هم همین داستان رو داره، با اسم‌های دیگه: بازارش PyPI، خریدارش pip. ما یه پکیجِ معروفِ پایتون رو نصب کردیم، به اسمِ requests، برای حرف زدن با سرورها؛ با خودش، چهار تا جعبهٔ دیگه هم آورد.

یه فرقِ مهم: ان‌پی‌ام قفسهٔ هر پروژه رو کنارِ همون پروژه می‌سازه. ولی pip، اگه کاری نکنین، پکیج‌ها رو روی یه قفسهٔ مشترک می‌ذاره، که همهٔ پروژه‌های پایتون اون کامپیوتر ازش برمی‌دارن. حالا اگه دو تا پروژه، دو تا نسخهٔ متفاوت از یه پکیج بخوان، با هم دعواشون می‌شه. برای همین پایتون یه چیزی داره به اسمِ محیطِ مجازی (Virtual Environment)، به انگلیسی virtual environment: یه قفسهٔ جدا، برای هر پروژه. مستنداتِ خودِ پایتون می‌گه این پوشه نباید بره توی Git؛ هر وقت لازم شد، پاکش کنین و از نو بسازین.

لیستِ خریدِ پایتون هم یه فایلِ متنیه، به اسمِ requirements.txt. با یه دستور، pip freeze، نسخهٔ دقیقِ هر چی نصبه، توش نوشته می‌شه؛ یعنی هم لیسته، هم فاکتور. ما با همین فایل، یه محیطِ مجازیِ تازه ساختیم: همون پنج پکیج، با همون نسخه‌ها. پس وقتی ایجنت پروژهٔ پایتون می‌سازه، ازش بخواین اول یه محیطِ مجازی بسازه، و requirements.txt رو به‌روز نگه داره. گاهی یه جعبه، بعد از خرید، معلوم می‌شه یه ایرادِ امنیتی داره. بازار یه فهرستِ فراخوان داره، و یه دستور هم براش هست: npm audit.

این دستور، فاکتورِ شما رو با فهرستِ آسیب‌پذیری‌های (Vulnerability) شناخته‌شده مقایسه می‌کنه. روی همون express قدیمی امتحانش کردیم. ان‌پی‌ام نوشت: هفت تا آسیب‌پذیری، که چهار تاش «خطرِ بالا» بود؛ و از این هفت تا، شش تاش توی خودِ express نبود، توی جعبه‌های توی جعبه بود. بعد npm audit fix رو زدیم: express رفت روی چهار نقطه بیست و دو نقطه سه، توی همون بازه‌ای که کلاه اجازه می‌داد، و آسیب‌پذیری‌ها صفر شد. ولی این دستور یه نسخهٔ دیگه هم داره: npm audit fix با --force.

مستنداتِ ان‌پی‌ام می‌گه این دستور اجازه داره تغییرهای بزرگ رو هم نصب کنه، یعنی همون عددِ اول؛ پس ممکنه اپ خراب بشه. اگه ایجنت خواست --force بزنه، اول بپرسین چی عوض می‌شه، و بعدش اپ رو امتحان کنین.

حالا خطرناک‌ترین قسمت. یادتونه گفتیم هر کسی می‌تونه توی بازار جعبه بذاره؟ سالِ دو هزار و هفده، یه نفر یه پکیج گذاشت به اسمِ crossenv، بی خطِ تیره؛ درست شبیهِ یه پکیجِ معروف، cross-env، با خطِ تیره. هر کسی که یه حرف رو جا انداخت، تقلبی رو نصب کرد. به گفتهٔ وبلاگِ خودِ ان‌پی‌ام، اون پکیج متغیرهای محیطیِ کامپیوتر رو، که گاهی کلیدها هم توشونه، به یه سرور می‌فرستاد؛ و ان‌پی‌ام حدودِ چهل پکیج از همون آدم رو پاک کرد. به این کار می‌گن تایپواسکواتینگ (Typosquatting): کمین کردن پشتِ یه غلطِ تایپی.

وقتی ما اسمِ crossenv رو توی ان‌پی‌ام نگاه کردیم، ان‌پی‌ام جاش یه جعبهٔ خالیِ امن گذاشته بود؛ و هنوز هفته‌ای حدودِ هزار بار دانلود می‌شد. و یه نکتهٔ مهم‌تر: نصب کردنِ یه پکیج، فقط کپی کردنِ فایل نیست. هر پکیجی می‌تونه یه دستور داشته باشه که موقعِ نصب، خودش اجرا می‌شه؛ و ان‌پی‌ام، اگه بهش نگین، اجراش می‌کنه. سپتامبرِ دو هزار و بیست و پنج، یه کرمِ اینترنتی، از راهِ حساب‌های هک‌شدهٔ سازنده‌ها، همین دستورها رو توی پکیج‌های معروف گذاشت؛ و گیت هاب بیشتر از پونصد پکیجِ آلوده رو پاک کرد.

یعنی حتی اسمِ درست هم، توی یه نسخهٔ تازه، می‌تونه آلوده باشه؛ برای همینه که فاکتور، و به‌روز کردنِ با حوصله، مهمه. و حالا یه خطرِ تازه، مخصوصِ ما که با ایجنت کار می‌کنیم. مدل‌های زبانی گاهی اسمِ پکیجی رو می‌نویسن که اصلاً وجود نداره، چون شبیهِ اسم‌های واقعیه. یه پژوهشِ بزرگ، توی یه کنفرانسِ امنیتیِ معتبر، شونزده تا مدل رو روی بیشتر از نیم میلیون نمونه کد امتحان کرد: توی مدل‌های تجاری دست‌کم پنج درصد، و توی مدل‌های متن‌باز نزدیکِ بیست و دو درصدِ پکیج‌ها، وجود نداشتن.

و خیلی از این اسم‌ها، با تکرارِ همون سؤال، دوباره میومدن؛ یعنی یه مهاجم می‌تونه همون اسم رو بسازه، و منتظر بمونه. یه پژوهشگرِ امنیتی دید مدل‌ها مدام یه پکیجِ پایتون پیشنهاد می‌دن به اسمِ huggingface-cli، که وجود نداشت. برای تست، خودش یه پکیجِ خالی با همون اسم ساخت؛ توی سه ماه، بیشتر از سی هزار بار دانلود شد، و اسمش حتی توی راهنمای نصبِ یه پروژهٔ تحقیقاتیِ Alibaba هم اومده بود. به این کار می‌گن اسلاپ‌اسکواتینگ (Slopsquatting): کمین کردن پشتِ اسمی که هوش مصنوعی از خودش ساخته.

و حالا چکی که اولِ ویدیو قولش رو دادم: چکِ قبل از نصب. سی ثانیه وقت می‌گیره، و جلوی هر دو خطر رو می‌گیره. هر وقت ایجنت یه پکیجِ تازه پیشنهاد داد، قبل از نصب، چهار تا سؤال: یک، اصلاً وجود داره؟ دو، از چه زمانی؟ سه، هر هفته چند بار دانلود می‌شه؟ و چهار، اسمش دقیقاً همونیه که مستنداتِ رسمیِ اون ابزار نوشته؟ جوابِ بیشترشون توی صفحهٔ همون پکیجه، توی سایتِ ان‌پی‌ام یا PyPI؛ یا از خودِ ایجنت بخواین قبل از نصب، همین چهار تا رو براتون چک کنه. ما امتحانش کردیم. شیش تا اسم ساختیم، شبیهِ چیزهایی که یه ایجنت ممکنه برای اپلیکیشنِ لیستِ کارها پیشنهاد بده.

برای پنج تاش، ان‌پی‌ام گفت: چنین پکیجی نیست؛ یعنی هر کسی می‌تونه فردا با همین اسم‌ها جعبه بذاره. ششمی وجود داشت: از سالِ دو هزار و پونزده، با هفته‌ای فقط چند تا دانلود؛ لزوماً بد نیست، ولی با express، که هفته‌ای ده‌ها میلیون بار دانلود می‌شه، خیلی فرق داره. سه تا اسمِ پایتون هم ساختیم: هیچ‌کدوم وجود نداشت. پس اگه اسم وجود نداشت، ایجنت از خودش ساخته: نصبش نکنین، و ازش بخواین اسمِ درست رو از مستنداتِ رسمی پیدا کنه. اگه وجود داشت ولی تازه‌ست، دانلودش کمه، یا با یه اسمِ معروف فقط یه حرف فرق داره، اول بپرسین.

و اگه ایجنت دستوری با npx و یه اسمِ ناآشنا اجرا کرد، بدونین که npx همون لحظه اون پکیج رو دانلود و اجرا می‌کنه؛ و طبقِ مستنداتِ ان‌پی‌ام، اگه کسی پای ترمینال نباشه که جواب بده، خودش «بله» رو فرض می‌کنه. پس بیاین مرور کنیم. پکیج یه جعبهٔ آماده‌ست، از بازارِ ان‌پی‌ام یا PyPI. package.json لیستِ خریده؛ نود ماژولز قفسه‌ست، جعبه توی جعبه، و توی Git نمی‌ره. هر نسخه سه تا عدد داره، و عددِ اول یعنی تغییرِ بزرگ؛ کلاه یعنی تا وقتی عددِ اول عوض نشده. package-lock.json فاکتوره: commit بشه، و npm ci دقیقاً همونو می‌چینه.

پایتون هم همینه، با requirements.txt، و یه محیطِ مجازی برای هر پروژه. npm audit فهرستِ فراخوانه، و --force رو با احتیاط. و قبل از نصبِ هر پکیجِ تازه: وجود داره؟ از چه زمانی؟ چند تا دانلود؟ و اسمش همونیه که مستندات می‌گه؟ اگه این ویدیو به کارت اومد، لایک کن تا یادت نرفته. سؤالی داری؟ همین الان توی کامنت‌ها بپرس. یادت نره سابسکرایب کنی، و برای دوستات هم بفرست که اونا هم یاد بگیرن. توی قسمتِ بعدیِ مفاهیمِ پایه، اپلیکیشنِ لیستِ کارها رو از localhost می‌بریم روی اینترنت: deploy، دامنه، و HTTPS. می‌بینمتون.